Zuid India

Cochin, 1, 2 januari

Het is een lange rit naar Cochin. We doen maar liefst 5 uur over een afstand van ca 200 km. Langs de weg wordt thee (orange pekoe), rubber en ananas verbouwd. Er wordt momenteel nergens gewerkt aangezien het nieuwjaarsdag is.

De beste thee wordt met de hand geplukt, waarbij de plukster de bovenste drie blaadjes plukt. Andere manieren zijn machinaal, maar dan kun je ook 4 of 5 blaadjes meenemen. De beste thee wordt geëxporteerd. Hier in India is pas vanaf de 4e kwaliteit verkrijgbaar.

Theeplantage
Theeplantage

Koffie wordt hier ook verbouwd. Oorspronkelijk liet men de koffieplant uitgroeien tot een boom, en klom men in de boom om te oogsten. Van de Engelsen leerde men hoe men de plant laag kan houden, als een struik. Dat oogst een stuk makkelijker. In de buurt van de backwaters begint het landschap langzaam te veranderen. Er groeien hier overal palmbomen langs de kant van de weg.

Men is hier duidelijk rijker. Je ziet het aan de wegen, de huizen, auto's, reclameborden (luxe goederen i.p.v. eerste levensbehoeften), en winkels. Er zijn veel winkels voor mobiele telefoons en sierraden, maar ook bv. een speciaalzaak voor diervoeding. Cochin zelf is een grote, drukke stad met vierbaanswegen. Je ziet hier dan ook geen koeien en geiten meer op de weg. Dat komt pas weer als we op weg gaan naar fort Cochin.

Cochin
Cochin

De stad is in een lagune gebouwd, dus we moeten per ferry de oversteek maken. Na een half uurtje stappen we aan wal van wat haast een andere stad lijkt. De weldadige luxe heeft hier ruimte gemaakt voor het armere India. Een wandeling naar het 'Dutch palace' voert ons langs vervallen doch zeer fotogenieke gebouwen. Om bij de joodse synagoge te komen moet je door een soort 'tourist trap'; aan beide zijden winkeltjes met kleden, houtsnijwerk, bronzen beelden, kortom alles wat zij denken dat de toerist wenst. Ik moet zeggen dat de kwaliteit hier zo'n beetje alles wat ik op deze vakantie heb gezien overtreft. Weinig kitsch en veel antiek aandoend materiaal.

Vervallen huis
Vervallen huis
 
Geit voor vervallen deur
Geit voor vervallen deur

De Nederlandse begraafplaats blijft voor ons gesloten. Dan maar op weg naar de beroemde Chinese vissersnetten. Deze netten worden middels een hefboom in het water gelaten, en na enige tijd snel weer opgehaald. Alle vis die boven het net zwemt wordt gevangen. Er zijn toch wel een paar man nodig om de netten in beweging te krijgen.
We wachten hier ook op de zonsondergang. Die schijnt mooi te (kunnen) zijn. Het is een beetje heiïg dus we weten nog niet of het wat wordt. Het is hier een soort kattenparadijs. Er blijft zoveel vis achter waar de vissers geen belang bij hebben dat er een hele kattenpopulatie op kan leven, en zo te zien ook nog een aardige groep kraaien.

De Nederlandse begraafplaats blijft voor ons gesloten. Dan maar op weg naar de beroemde Chinese vissersnetten

Chinese vissersnetten
Chinese vissersnetten

Deze netten worden middels een hefboom in het water gelaten, en na enige tijd snel weer opgehaald. Alle vis die boven het net zwemt wordt gevangen. Er zijn toch wel een paar man nodig om de netten in beweging te krijgen.
We wachten hier ook op de zonsondergang. Die schijnt mooi te (kunnen) zijn. Het is een beetje heiïg dus we weten nog niet of het wat wordt. Het is hier een soort kattenparadijs. Er blijft zoveel vis achter waar de vissers geen belang bij hebben dat er een hele kattenpopulatie op kan leven, en zo te zien ook nog een aardige groep kraaien.

De paar honden die er liggen te zonnen zien er ook goeddoorvoed uit. Je moet altijd voorzichtig zijn met vreemde honden doch als ik voorzichtig bij ze neerhurk komen ze alle drie overeind om mij enthousiast te begroeten. Als ik op een terrasje een biertje bestel krijg ik hem in een mok. De eigenaar heeft geen drankvergunning, dus moet het een beetje 'stiekem'. Verderop kom ik een bord met steunbetuiging aan de onlangs opgehangen Saddam Hoessein tegen. Voor een aantal mensen hier was hij toch een soort held.

's Avonds eten in het zeer luxueuze Taj hotel. Als we toch in zo'n rijke stad zijn moeten we het er even van nemen. Uitgebreid gedineerd met life muziek voor 9 euro.

Backwaters 3, 4 Januari

De Backwaters
De Backwaters
 
De Backwatersr
De Backwaters

In Allepey stappen we op de boot voor een drie uur durende tocht door de backwaters naar het resort in Thiruzunnapuzha. De omgeving is prachtig hier. Overal staan bananen- en kokospalmen. Verderop zien we rijstvelden. De bevolking leeft naast en in het water. De (af)was wordt er in gedaan, mannen duiken naar de bodem om zand te winnen voor de huizenbouw.

Op een gegeven moment horen we muziek uit luidsprekers komen. Het lijken meerdere luidsprekers, aangestuurd vanaf één punt. Ons resort ligt helaas ook binnen het bereik van de luidsprekers. De muziek wordt over de omgeving en dus ook over ons uitgestort. Bij elke pauze hopen we dat het afgelopen is. De kraaien die zich in de palmbomen genesteld hebben proberen met hun gekrijs de muziek te overstemmen.

Het blijkt te maken te hebben met een tempelfestival. 's Avonds om 21:30 is het slotfestijn. Samen met Ravi, onze nieuwe gids, gaan we kijken. Als we aankomen, zien we een prachtig versierde olifant door een corridor van olielampjes in de richting van de tempel lopen. Vervolgens volgt een dans waarbij een beeld op een stoel, voorstellende de duivel, wordt verdreven door Shiva. Het geheel wordt afgesloten met vuurwerk.

Corridor van olielampjes
Corridor van olielampjes

Een wandeling door het dorp geeft enig inzicht in het dorpsleven. De bevolking is uiterst vriendelijk, niet alleen groeten ze vriendelijk doch laten ze het ook toe als we op hun "erf" komen. Sterker nog, in veel gevallen nodigen ze ons zelfs uit te komen kijken. Overal wordt de vezel van de kokosnoot gevlochten tot draden op een soort spinnewiel. Een beetje vergelijkbaar met de manier waarop bij ons wol wordt gespint. De draden worden later gebruikt om kokosmatten van te vlechten.

Saskia deelt vingerpoppetjes (een soort pluchen knuffels) uit aan de kleintjes. De kinderen zijn er dolgelukkig mee.

Kokosvezels spinnen tot touw
Kokosvezels spinnen tot touw

We lopen wat kleine paadjes in, die meestal doodlopen. Zo kan het gebeuren dat we door een brede sloot gescheiden zijn van een groepje vrouwen, dat ons uitnodigt te komen kijken. We hebben echter geen idee hoe we daar moeten komen. Een klein meisje neemt het initiatief en rent dwars door een veld kokospalmen naar ons toe. Wij besluiten om dan maar dezelfde weg te volgen. We komen bij wat een soort lokaal restaurant lijkt en worden uitgenodigd te gaan zitten. De vingerpoppetjes zijn inmiddels op maar Saskia heeft nog wel vellen met stickers. Nadat Saskia wat foto's heeft genomen van de vrouwen (digitale camera's blijven fascineren) besluiten we verder te gaan.

Zo worden we ook nog uitgenodigd bij een moslimfamilie. Er worden bananen en frisdrank op tafel gezet. De bananen durven we nog wel te eten, doch voor de frisdrank bedanken we liever. Als het met leidingwater is gemaakt kunnen we er behoorlijk ziek van worden. We vinden het we heel vervelend dit te moeten weigeren.

Vader met zoontje (met vingerpoppetje)
Vader met zoontje (met vingerpoppetje)

Mannen zijn bezig de vruchtbare bodem van de rivier naar boven te brengen. Daarvoor moeten wel eerst wat waterplanten geruimd worden.

Bij een schooltje zijn de kinderen wederom dol-enthousiast als ze ons zien. Ze vragen om pennen doch die hebben we niet meer. Tegen het einde van de middag maken we nog een tochtje met een punter door de wat smallere kanalen van de backwaters. Dan blijkt ook dat er -iets minder idyllisch- een soort elektriciteitscentrale vlak bij ons resort te liggen.

De geplande zonsondergang aan de Arabische zee gaat de mist in wegens een volkomen bewolkte lucht. (dat wil zeggen: de zon gaat wel onder, maar we zien het niet)

Grond winnen
Grond winnen

Kovalam, 5, 6 Januari

Kovalam heeft de naam een van de mooiste stranden van India te hebben. Het uitzicht is zeker mooi, en het zand is geel, wat niet overal het geval is. Het is in ieder geval ook een strand met een aantal van de meest opdringerige strandverkopers. In het uurtje dat ik er heb gelegen heeft men mij bananen, salades, hoeden, trommels, shawls, sari's en nog meer proberen aan te smeren. Gewoon nee zeggen, of doen alsof je slaapt helpt niet. Ze blijven gewoon bij je strandstoel staan wauwelen.

Ook komen ze meerdere malen terug. Op een terrasje gaan zitten is wel een goede methode om ze te ontlopen, en terrasjes zijn hier gelukkig in overvloed. Met een koud biertje (uit een mok) zit ik te genieten van een mooie zonsondergang. De Indiërs komen nu zelf ook naar het strand. Zij zijn zo verstandig om op het heetst van de dag weg te blijven. De vrouwen gaan met kleding en al in de zee. De strandwacht is alert op mensen die te ver in zee gaan want de stroming schijnt hier behoorlijk sterk te zijn.

Strand bij avond
Strand bij avond

Een wandeling naar het vissersdorp maakt duidelijk dat er achter de (luxe) hotels weer het arme, India ligt. De huizen zijn uiterst simpel. Dat Kovalam voor een groot deel op toeristen leeft blijkt ook uit de opdringerigheid van de jochies die om pennen en allerlei andere zaken vragen. Ze stoten je gewoon aan, en als blijkt dat je geen pennen hebt kijken ze haast boos.

We zien hoe vis met boten wordt binnengebracht, maar ook met netten aan lange touwen op de kust wordt getrokken. De vis wordt ter plekke verhandeld.

Christenen, moslims en hindoes leven hier gescheiden in hun eigen wijken met hun eigen visafslag.

Gevangen vis
Gevangen vis
Vissers
Vissers
 
Visnet aan lang touw
Visnet aan lang touw

's Avonds zien we in de Meenakshi tempel een ceremonie waarbij de God Shiva met veel fanfare naar de slaapkamer van zijn echtgenote Meenakshi wordt geleid.

Meenakshi tempel
Meenakshi tempel
Shiva wordt naar het bed van zijn echtgenote Meenakshi gedragen
Shiva wordt naar het bed van zijn echtgenote Meenakshi gedragen

De volgende dag gaan we nog even terug naar deze toch wel zeer mooie tempel, of eigenlijk een heel tempelcomplex, met maar liefst 12 torens. Er zijn 4 ingangen op noord, oost, west en zuid. Alle torens zijn versierd met gekleurde beelden, duizenden in toaal. Ook zijn er twee gouden koepels met een bijzondere betekenis. Het complex is zo groot dat je eigenlijk op een hoog punt moet staan om een goed overzicht te hebben. Enkele souvenirshops hebben zo'n hoog punt, en daar wordt je heel handig op gewezen. Op zich een goede manier om het tempelcomplex te zien, al loop je natuurlijk wel het risico dat je na afloop tijdens de tocht door de winkel iets moois ziet, dat je vervolgens gaat kopen.

Detail van de tempel
Detail van de tempel
 
Detail van de tempel
Detail van de tempel

's Middags gaan we met een riksja door de stad. De riksja's rijden door smalle straatjes langs enkele gespecialiseerde markten, zoals een bananenmarkt, een uienmarkt, en een potten en pannen markt. Ook brengen we een bezoek aan het Ghandi museum. Veel originele foto's en veel uitleg. Het helpt als je het verhaal van Ghandi een beetje kent.

Mamallapuram , 9-11 januari

Om 06:00 vertrekken we uit ons hotel voor de lange treinreis naar Mamallapuram. We reizen gewoon tweede klas, dus dat betekent met z'n drieën op redelijk harde banken. Ventilatoren aan het plafond en open raampjes moeten voor verkoeling zorgen. De deuren om in en uit te stappen blijven vrijwel de hele reis geopend. Mensen staan in de deuropening en hangen af en toe naar buiten om even te kijken. Toegegeven: best leuk om te doen. Op de daken mag niet meer gereisd worden sinds een aantal lijnen geŽlektrificeerd zijn. Door de gangpaden lopen de hele tijd verkopers van koffie, thee en diverse etenswaren heen en weer.

Helaas is meer dan de helft van de groep ziek; misselijk en/of diarree. Het moet iets zijn vanuit het hotel van gisteren, want daar hebben de meesten gegeten. Voor een aantal (inclusief mijzelf) was het de vorige avond al begonnen, zodat die ook een onrustige nacht hebben gehad. Ik heb van de reis dan ook geen foto's of video-opnamen.

Op het station van aankomst hebben we twee minuten om alle bagage (en onszelf) de trein uit te werken. Langer stopt de trein simpelweg niet. Met enig plannen lukt dit toch vrij aardig. Met busjes worden we naar ons 'resort' gebracht. Ik gebruik de rest van de middag om even wat bij te slapen.

Alhoewel ze zeiden dat alle tempels op loopafstand liggen, lijkt het ons toch verstandiger om maar eens een fiets te huren. De 'shore tempel' is absoluut een aanrader. Gebouwd in de 7e eeuw heeft deze tempel twee schrijnen (heiligdommen). Een voor Shiva en een voor Vishnu. Helaas is het meeste beeldhouwwerk verweerd, maar er is nog te zien hoe indrukwekkend de tempel geweest moet zijn.

In de tempel leven verscheidene 'eekhoorntjes' noem ik ze maar, want daar lijken ze het meest op De beestjes hebben een grote behendigheid in tegen stenen muren opklauteren ontwikkeld.

Shore tempel
Beeld in Shore tempel
Detail shore tempel
Detail shore tempel
 
Beeld Nandi
Beeld Nandil

Al fietsend komen we nog langs een aantal andere tempels. Het valt op dat het gebied hier behoorlijk rotsachtig is. Sommige rotsen zijn gebruikt om ter plekke een tempel op te richten.

In een van de straatjes in Mamallapuram heeft men zich gespecialiseerd in stenen beeldbewerking. Overal zitten mannen zonder enige bescherming voor ogen of oren steen te bewerken. Dit gebeurd met hamer en beitel, maar ook met haakse slijpmachines. Aan de andere kant van de weg, voor de winkels, wordt het fijnere werk gedaan, zoals vijlen, polijsten, verven en versieringen aanbrengen. De grootte van het werk varieert van heel klein tot bijna 2 meter hoog

Op een gegeven moment zien we al fietsend een veld vol waterbuffels. Daar willen we natuurlijk een foto van maken. Een opening in een haag cactussen biedt een prikkerige doorgang. Een van de stieren houdt ons nauwlettend in de gaten en probeert onze geur op te snuiven. Helemaal gerust zijn we er niet op maar zolang hij op respectabele afstand blijft durven we wel te blijven staan.

Bijna terug in het dorp zien we een groepje mannen enthousiast op trommels slaan. Onze nieuwsgierigheid is gewekt en we besluiten te gaan kijken. Het blijkt echter helemaal geen feestelijke aangelegenheid te zijn, doch onderdeel van een overlijdensceremonie. Op straat ligt op een tafel een oude vrouw opgebaard die vanochtend overleden is. De familie zit er rouwend omheen. We zijn echter welkom om te komen kijken.

Wat zijn jullie van plan?
Wat zijn jullie van plan?

Arjuna's penance is een gigantisch bas-reliëf (3D beelden uitgehouwen uit de rotsen). Ook is hier Krishna's boterbal te vinden, een gigantische (bijna) ronde rots die ieder moment naar beneden lijkt te kunnen rollen.

We worden aangesproken door een jonge student die zich als onze gids opdringt. Na een rondleiding nodigt hij ons uit te komen kijken in zijn school. Hij blijkt een soort kunststudent en toont ons een aantal van zijn tekeningen. De wanden staan vol met bewerkte stenen van hem, zijn mede leerlingen en zijn leraren. Als Saskia informeert naar de prijs van een tweetal beeldjes is die zo absurd hoog dat onderhandelingen verder geen zin meer hebben. Hij neemt ons tegenbod tenminste niet in overweging. Als we besluiten weg te gaan komt hij ons achterna met kleinere bewerkte stenen. Dit zou in de orde van 50-75 Rs moeten zijn, doch als Saskia er twee uitzoekt blijken ze samen opeens 350 Rs te kosten.

Krishna's boterbal
Krishna's boterbal

We beginnen het een beetje zat te worden en besluiten hem alleen nog een tip van 50 Rs voor de (ongevraagde) rondleiding te geven. Zelfs nu is hij niet tevreden en wil minstens 100 Rs. We maken hem duidelijk dat we hem hu helemaal niet meer aardig vinden en dat hij 50 Rs kan krijgen of niets. Uiteindelijk kiest hij eieren voor zijn geld en accepteert de 50 Rs.

Indiase mensen op het platteland, of in de dorpen behoren tot de meest vriendelijke mensen die ik ken, doch de verkopers in toeristische gebieden behoren tot de meest vervelende, en drammerige typen die ik ooit ben tegengekomen! Zo, dat moest ik even kwijt.

De volgende dag hebben we de mogelijkheid mee te gaan met een excursie 'in opbouw'. Het maakt geen deel uit van het 'vaste' shoestring programma, en we worden gevraagd na afloop een evaluatie formulier in te vullen. Om 06:00 vertrekken we voor een schorpioenen en slangenjacht. Vlak bij leven een aantal van de weinige mensen die op slangenjacht mogen gaan. Gevangen slangen worden gemolken voor hun gif. Dit wordt gebruikt om antigif van te maken. Men zoekt de slangen door hun holen op te graven, dus gaan ze in de weer met een soort hakmes en een breekijzer. Na enig zoek- en graafwerk heeft men een zwarte schorpioen opgegraven, gevolgd door een nest met kleintjes.

Van slangen vinden we voorlopig alleen de vervelde huiden. Op een gegeven moment is het zo ver, men heeft een slang blootgelegd. De (giftige) slang doet een uitval naar zijn belager, om zich vervolgens dieper in zijn hol terug te trekken.

Zoeken naar slangen
Zoeken naar slangen
Een zwarte schorpioen
Een zwarte schorpioen

Hierna brengen we een bezoek aan de ITWWS (Irula Tribal Woman's Welfare Society) Men toont ons de 'huisslang'. Hebben we toch nog een slang gezien. We krijgen een kopje masala thee (moet je van houden) . De ITWWS wil de traditionle kennis die bij de vrouwen aanwezig is zien te behouden, en gebruiken als basis voor ontwikkelingswerk.

We zien hoe medicinale kruiden verbouwd worden en brengen een bezoek aan een dorpje waarin men tracht de traditionele leefwijze in stand te houden, doch wel de leefomstandigheden te verbeteren.

Ondersteund schooltje in dorpje
Ondersteund schooltje in dorpje
Verbouw medicinale kruiden
Verbouw medicinale kruiden

Dit is alweer onze laatste dag in India. In de avond worden we naar het vliegveld gebracht. Ons vliegtuig zal om 02:00 vertrekken, en na een tussenstop in Frankfurt zullen we tegen 10:00 op schiphol arriveren. Terug in de kou van Nederland. Brrr, wel even weer wennen.