Pamukkale

Na een rit van ca 4 uur komen we aan in het dorpje pamukkale, bekend van de krijtterrassen. Die krijtterrassen zijn gevormd middels afzetting door mineraalhoudend bronwater. Helaas is het grotendeels opgedroogd omdat hotels het warme water gebruikten om de zwembaden te vullen.

Vlak bij ligt een oude Romeinse begraafplaats, en het Romeinse stadje HiŽrapolis (met theater). Je kunt het geheel bekijken -naar keuze- door te beginnen met het beklimmen van de terrassen, gevolgd door de oude stad, of omgekeerd (waarbij je dus afdaalt).

The Bath and the Bazilika Soort grafkist Hoofdstraat

Ik begin bij het oude Romeinse theater, wat zo'n 3 km buiten het dorp ligt. Het is zeker de klim waard, want het theater is nog vrij redelijk intact.
Als je na het theater richting krijtterrassen loopt kom je vanzelf door HiŽrapolis. De geschiedenis van HiŽrapolis voert terug naar 190 voor Christus toen de stad door Eumenes II, koning van Pergamon werd gesticht. Uit de diepgelegen ondergrondse bronnen borrelt al sinds duizenden jaren mineraalhoudend water. Het hete, dampende water stoomde via de heuvels naar beneden en holde cirkelvormige bassins uit. Het hoge mineraalgehalte van het water veroorzaakte een dunne afzetting van hagelwitte kalk. In de oudheid geloofde men dat een plek van dergelijke natuurlijke schoonheid gezegend was door de goden en daarom werd HiŽrapolis pal naast de bronnen gevestigd. De stad trok grote stromen pelgrims die een bad kwamen nemen in het geneeskrachtige water.

Theater Theater

Bij de kalkterrassen worden de mensen met bussen aangevoerd. Je mag met blote voeten door het water langs de terrassen lopen (over een smal pad). Zo kun je dus ook teruglopen naar het dorp, doch de meeste mensen lijken gewoon wat doelloos rond te lopen. Het wordt tenminste steeds rustiger naarmate we verder van de bussen komen. De kalkafzetting heeft soms scherpe randen en er liggen kiezels die pijn doen aan je voeten.

Pamukkale Pamukkale Pamukkale Pamukkale Pamukkale Pamukkale

In Pamukkale zelf is niet veel te doen. We zijn nog even langs de winketjes gelopen. Ina probeert de prijsonderhandelingen geheel in het Turks te doen, dit tot grote lol van de verkopers. Op de vraag: "Hoe zeg je: 'Dat is te duur' in het Turks?" wordt ze door de verkoper keurig geholpen met een vertaling.
Volgens de 'Lonely Planet' kun je het beste 's avonds in het hotel gaan eten. Het is een stuk minder gezellig, maar er zijn 's avonds inderdaad erg weinig eetgelegenheden open.