Madagascar

Madagascar heeft voor velen een bijzondere naam. Als we er wat van zien op televisie, gaat het vaak over regenwouden, bijzondere dieren en een enkele keer over de bergen.

Dat is inderdaad wat er te zien is, alleen is inmiddels 80% van het woud gekapt voor hout, houtskool en landbouwgrond. Wat over is, heeft meestal de status van Nationaal park gekregen om het te beschermen. De bevolking is vaak arm en is aangewezen op hout om op te koken. Als U zich dit niet kan tevoren realiseerd, kan de werkelijkheid een beetje als een schok komen. Maar er blijft genoeg moois te zien in Madagascar

Op alle foto's kunt U clicken voor een vergroting.
Gebruik de 'pagina terug' knop van uw browser om terug te keren naar het reisverslag

Browser tip: Als de letters te klein zijn, houd dan de Ctrl toets ingedrukt, en gebruik het scroll wiel op de muis om in te zoomen. Op laptops werkt soms Ctrl + de scroll functie op het touchpad (meestal twee vingers)

De route

Ik heb deze reis gemaakt met Sawadee, en dan specifiek deze reis

Je kunt in principe het hele jaar door naar Madagascar, maar je krijgt dan wel te maken met het regenseizoen. Ik vertrek in Juli 2016, in het droge seizoen. Het is daar dan winter, en de temperaturen zijn aangenaam voor ons.

Antananarivo

Mijn vlucht naar Antananarivo (Tana) in Madagascar vertrekt om 07:15. Thuis alvast via Internet inchecken blijkt een goed idee, want hierdoor kan ik die rij voorbijlopen en gelijk naar de bagage afgifte automaat. Vriendelijke dames zijn behulpzaam als de automaat mijn bagage niet wil accepteren. Hier ontmoet ik ook Peter, een van de andere mensen van mijn groep die het Sawadee label herkende. We vliegen via Parijs, en vooral het tweede gedeelte is een lange zit (bijna 11 uur).

Route

Andasibe

Vanuit ons eerste hotel rijden we oostwaarts naar Andasibe. Volgens Juluot, onze reisbegeleider, kent het oosten twee seizoenen: Het regenseizoen, en het seizoen waarin het af en toe regent. Het is niet voor niets dat zich hier een tropisch regenwoud bevindt. Onderweg stoppen we bij Réserve Peyrieras, een park waar een aantal soorten kameleons en gecko's te zien zijn. In een grote kooi kun je vrij tussen de dieren wandelen. Ook zijn hier een aantal lemur soorten te zien, die wel buiten de kooien leven.

Het lijkt misschien een beetje vreemd om dieren in gevangenschap te bekijken, terwijl het woud dicht bij is. Veel dieren zijn in het wild moeilijk te vinden, en dit geeft een mogelijkheid om veel dieren van dichtbij te zien. Bovendien is het een grote kooi, en de dieren hebben een redelijke vrijheid.

Bruine Lemuur
Bruine Lemuur
Coquerel Sifaka
Coquerel Sifaka
Groene Kameleon
Groene Kameleon
Parson's Kameleon
Parson's Kameleon
Kameleon
Kameleon

Als we verder gaan begint het inderdaad af en toe te regenen. We overnachten in een hotel vlak bij het Andasibe National Park. Dit is een van de gebieden dat tot nationale park verklaard om het te beschermen. Als we aankomen regent het inmiddels constant. Geen hoosbuien, maar genoeg om nat in te worden als je er een tijdje in loopt. Het is de hele avond blijven regenen, maar dit is het weer dat te verwachten is in dit deel van Madagascar.

We gaande volgende dag op zoek naar de Indri-Indri, een lemuur met een harde roep als hij ontwaakt. Ik had verwacht al vroeg te moeten opstaan, maar qua tijd valt dat wel mee: ontbijt om 07:00.

In Andasibe NP trekken we in drie groepen onder leiding van gidsen het woud in, op zoek naar de Indri. We hebben een langzame groep, een midden- en een snelle groep. In de praktijk maakt het weinig uit, want het is geen wandeltocht over paden, maar echt een zoektocht door het woud, en we komen elkaar regelmatig tegen. Na een uurtje begint het langzaam te regenen. Dat de smalle modderpaadjes veranderen in poelen is niet zo'n probleem. Wel is het vervelend dat de wortels die boven de grond uit steken spekglad worden. Je moet goed opletten waar je je voeten zet, want als je er op een wortel gaat staan glij je er af. En de paden zitten vol met wortels.

Kameleon
Kameleon

We horen de Indri roepen, eerst vanuit de verte, maar later horen we ze ook boven ons, en dan klinken ze best hard. Ze maken een soort zwepend geluid, als een sirene. Hun roep schijnt tot 1.5 km ver te komen. We zien ook diverse andere lemuren, waaronder de bamboe lemur en de gouden lemur. Zien blijkt nog wel iets anders dan fotograferen. Ze zitten vaak in de bomen, tussen de takken en bladeren. In het echt zie je ze wel, maar kamera's hebben moeite met (automatisch) scherpstellen.

's Middags gaan we naar het Vacona Reserve. Hier zien we onder andere kaaimannen. Op zich vreemd, want de zijn geïmporteerd en komen verder niet in het wild voor, afgezien van een paar ontsnapte exemplaren, die zich wel hebben weten voort te planten. Ze blijken hier te worden gekweekt voor hun vlees en de huid. Er worden een aantal soorten kikkers, kameleons en hagedissen in kooien gehouden, maar daar mogen bezoekers niet meer naar binnen, aangezien het risico bestaat dat we er op gaan staan. Ook wordt een fosa in een kooi gehouden. Het arme dier kan niet veel meer dan rondjes lopen.

Leuker is een eilandje waar een aantal lemuren gehouden worden, die zo tam zijn geworden door het voeren, dat ze bij je komen en op je schouder springen.

Bruine Lemuur
Bruine Lemuur
Bruine Lemuur
Bruine Lemuur
Bruine Lemuur
Bruine Lemuur
Bruine Lemuur
Bruine Lemuur

Antsirabe

De volgende dag rijden we in ca 9 uur naar Antsirabe. Onderweg stoppen we bij een aantal uitzichtpunten en bij een souvenirkraampjes gerund door de lokale bevolking. We overnachten in Residense Madelief, gerund door een Nederlandse. 's Avonds krijgen we een aantal lokale gerechten, maar wel klaargemaakt op een manier die veilig voor ons is. Dit heeft hoofdzakelijk te maken met hygiëne. Normaal eten de Malagasy (de inwoners van Madagascar) hoofdzakelijk rijst, maar speciaal voor ons is er extra vlees en groente.

De dag er op rijden we met ons busje naar het kratermeer Tritriva, waar we in ongeveer een uur een wandeling rond het meer maken. Dit meer heeft als bijzonderheid dat in het regenseizoen het water lager staat dan in het droge seizoen. Het schijnt te maken te hebben met het feit dat het ondergronds verbonden is met een ander, groter meer. Met wandelschoenen is de wandeling goed te doen. Sandalen worden ons ontraden, omdat we toch wat rotspartijen tegenkomen.

De gids waarschuwde al dat de lokale bevolking zijn best zal doen om lokaal gevonden en geslepen stenen aan ons te verkopen. Er zijn mooie exemplaren bij, en ook enkele fossiele schelpen. Als je goed onderhandeld moet je het voor de helft van de vraagprijs kunnen krijgen, maar met vrouwen en kinderen is het toch iets moeilijker onderhandelen. Ze kennen precies onze zwakke punten met "I need money for school" en "I need the money for food".

Kratermeer Tritriva
Kratermeer Tritriva

In Antsirabe zelf hebben we een pizza gegeten om vervolgens de stad te bekijken. Onderweg bieden riksja's en pousse-pousse rijders (mannen die een kar voorttrekken) hun diensten aan. Een paar uit de groep hebben er gebruik van gemaakt, maar de rest wil liever lopen, omdat je dan de stad beter kunt zien. Ze blijven echter komen. We weten ze kwijt te raken door steeds smallere straatjes te nemen. Pas als we een trap nemen raken we echt kwijt.

Omdat we niet precies weten waar we zijn, richten we ons op de kathedraal, die duidelijk boven de huizen uitsteekt. We moeten nu wel over een grasveld, dat best iemand zijn achtertuin kan zijn. Een vrouw komt tenminste op ons af met de vraag waar we heen moeten. Weer die vriendelijkheid van de bevolking. Geen enkele boosheid, maar behulpzaam. We moeten nog wel door een soort achterstandswijk. Ook komen we op een plek waar mensen een greppel graven rondom een kerk. Verderop worden stukken rots verzameld, en en wordt gekookt in grote pannen. We vermoeden dat men de kerk wil uitbouwen. Er wordt een feestelijke gebeurtenis van gemaakt, compleet met muziek.

In het centrum van Antsirabe staan een aantal kleine auto's opgesteld, een soort trapauto's, alleen missen ze het trapmechanisme. Je kunt ze dus alleen duwen.

Uitbouw kerk
Uitbouw kerk
Kinderen
Poserende kinderen
Zebu kar
Zebu kar

Ranomafana

Het weer begon vandaag een beetje bewolkt, maar het wordt steeds beter. Halverwege de dag schijnt de zon volop. Onderweg naar Ranomafana stoppen we een aantal maal bij een mooi uitzichtspunt en bij een winkel voor houtsnijwerk.

Alhoewel het zondag is krijgen we toch een demonstratie hoe een soort "schilderij" wordt gemaakt door diverse soorten en kleuren hout te figuurzagen en samen te voegen. Met de wat grotere werken is men een week bezig. De werken lijken geschilderd, maar als je goed kijkt en voelt merk je nog dat het losse stukjes hout zijn. De winkel zelf heeft ook echt houtsnijwerk, figuren die uit een stuk hout zijn gesneden.

Houtsnijwerk
Houtsnijwerk
Panorama Ankerana
Panorama Ankerana

De weg naar Ranomafana is soms erg slecht. Er zitten grote gaten in het asfalt. Overal waar we komen zwaaien kinderen vanaf de zijkant van de weg naar ons. Als we ergens stoppen komen ze naar ons toe. Ook volwassenen groeten ons met "Bonjour" of het lokale "Salamat". Vaak willen ze verder helemaal niets van ons, en we voelen ons eigenlijk overal welkom. Je kunt ze soms een plezier doen door een foto te maken, en die op de camera te laten zien.

In Ranomafana National Park hebben we de keuze tussen een 6 uur durende wandeling, en een kortere van circa 3 uur. Elke groep krijgt een eigen gids mee. Ik vind dit een plezierig principe. De snellere lopers hoeven niet op de langzamere te wachten, en de langzame voelen zich niet opgejaagd en hebben ook gewoon hun rustpauzes. Het is overigens niet zo dat je de hele tijd loopt, want een van de doelen is het zien van lemuren en gecko's.

Al vrij snel ziet een van de gidsen een bamboe-lemuur, en even verderop een roodbuik lemuur. Al doende komen we langs snelstromende beken met een waterval, en moeten we een beekje oversteken door van steen naar steen te stappen. Het is gelukkig het grootste gedeelte van de wandeling droog.

Oversteken Beek (Ranomafana NP)
Oversteken Beel (Ranomafana NP)

Eenmaal terug in het dorp gaan we eerst even wat eten bij een lokaal restaurant, waarna we het centrum van het dorp even gaan bekijken. Het bestaat voor het grootste gedeelte uit kleine winkeltjes en stalletjes. Verderop zijn kinderen aan het spelen op een groot grasveld.

De volgende dag rijden we verder naar Ambalavao, verder in het zuiden.

Spelende kinderen
Spelende kinderen